Biografie 21 PepperStreet

Dizkartes is ooit opgericht om studenten drie dingen aan te bieden: sport, gezelligheid en contacten met het bedrijfsleven. Toen Siebren en Arne-Jan het hierover hadden op een willekeurige kroegavond kwam het idee voor Despinoza naar voren. Zij misten het bedrijfsleven binnen de vereniging en bedachten dat de vorm ‘dispuut’ geschikt was om hun gedachten gestalte te geven. Ondertussen broeide in Huize Helder (Mannes, Iddo en Arne-Jan) ook het idee om een dispuut op te richten. Hiervoor was zelfs al een naam bedacht: Raspoetin.

Het zou een bruut dispuut moeten worden: sabeldragende leden, Russische bontmutsen en vooral arrogant overkomende personen. Wouter leek hier meteen al geschikt voor. Zo startten de eerste vergaderingen met deze vijf personen. Na een aantal omwentelingen met potentiële kandidaten werd Koert vervolgens ingelijfd. Koert zat namelijk in de Interne Commissie met Arne-Jan, Wouter en Iddo. Veel mensen hadden Simon leren kennen en vroegen hem een aantal keren bij Despinoza langs te komen. Het klikte: nummer zeven! Inmiddels werd nagedacht over een wat serieuzer dispuut. Daarbij zou de naam Raspoetin niet meer passen. Na maanden ideeën aandragen (Eglantier, Damrak, De Branding, Vlieg, Ridders van het Gulden Vlies enz...) kwam Spinoza ter sprake. Ondertussen liep Paul ook mee en werd er al hard gewerkt aan statuten. Na zeker twee maanden onderhandelen met Richard kwam ook hij erbij. Hij bood een welkomstkratje aan, welk kratje gold als vertrekpunt van Despinoza. Vanaf dat moment is er in korte tijd veel werk verzet, zodat enkele maanden later de aspirant-status een feit was.

Na als onderscheidende element van het dispuut voor het ‘bedrijfsleven en iets daar om heen’ te hebben gekozen en na het reeds te hebben gegeven van een beestachtig oerfeest, besloot Despinoza een activiteit in deze trend organiseren voor de A.S.V. Dizkartes. Dit op de eerste plaats, omdat de profit en non-profit ons zo enorm aan het hart gaat. Daarnaast had het dispuut ook het gevoel dat het alleen organiseren van een feest misschien wel niet voldoende zou zijn voor het definitief verkrijgen van de officiële dizkartiaanse dispuut-status. Na meerdere brainstormsessies (tot soms diep in de nacht), bleef het dispuut steken bij een bedrijvenmarkt, lezingen, workshops en weet ik al niet meer. Uiteindelijk werd het een seminar.

Het doel was om een middelgrote groep (40 tot 50 leden) interactief te laten participeren in één van de vele geest en plezier verrijkende activiteiten van ons dispuut. Hiervoor nodigden wij twee personen uit, de heer Roderick van den Bosch en de heer Gert Jan Nooy, die op een interactieve en tevens educatieve manier gedurende honderd minuten een aantal Dizkartianen moesten gaan vermaken. Als thema van de avond koos het dispuut voor ‘communicatie binnen en voor een groep’. Van den Bosch ging met name in op het tweede onderdeel, het spreken voor een grote groep mensen en hij deed dit bijzonder ludiek en humoristisch met behulp van een balletje. "Dit is een balletje, …, dit balletje is rood, ….". Deze woorden werden tijdens de seminar tig maal gezegd, terwijl ze (inclusief het verhaal hier om heen bijzonder) interessant en leerzaam bleven.

Nooy ging vervolgens door met het onderwerp ‘communiceren binnen een groep’. Na een ieder te hebben laten gevoeld, hoe het is om te praten tegen mensen zonder dat zij luisteren, kwam hij uiteindelijk met een ‘gedragsmodel’, wat een ieder toch redelijk aan het denken zette. De kern van het verhaal was om mensen te laten meedenken in plaats van ze te commanderen of te overtuigen. Om 22:15 uur was het doel van het dispuut verzilverd, hadden de vijftig aanwezigen een geslaagde avond en haastte de heer Nooy zich naar zijn jarige (inmiddels waarschijnlijk pisnijdige) echtgenote...

Met een busje en negen blatende kerels richting oosten... In Braunschweig was de residentie van Simons ouders de plaats van bestemming.’s Avonds kwamen we daar aan. Na eventjes met de ouders van Simon te hebben gekletst gingen bepaalde mensen slapen en andere gingen nog evenstappen. We gingen naar het Panopticum, een discotheek vlakbij Simon. ’s Ochtends vroeg pakten we de bus naar Bad Harzburg waar we gingen skieën. Na enkele skizaken te hebben afgelopen om ski’s te huren (een aantal zaken hadden onze maten niet), gingen we op weg naar de piste. Nadat Koert Wouter had wijsgemaakt dat beginners een gele muts moesten dragen, gingen we met de skilift naar de piste. Hier deden we onze ski’s aan. Omdat Simon alles had verteld behalve remmen, gleed Wouter weg en reed over de ski’s heen die een vader voor zijn kinderen had neergelegd en kwam daarna tot stilstand tegen een boom. Het echte skieën kon nu beginnen. Siebren had een snowboard meegenomen en vooral in de lift gaf dit enige problemen. Na vier keer vallen en twee keer zijn zonnebril verliezen kwam hij weer boven. Wouter liep echter maar te prutsen en na een uur was hij eindelijk voor het eerst de helling afgekomen. Om het zelfvertrouwen wat op te vijzelen ging hij een paar keer aan Simons rug vastgeklampt vrij snel de heuvel af. Dit gaf hem teveel zelfvertrouwen. Hij werd wat overmoedig en viel daarbij vrij hard op zijn linkerschouder. Hij lag te kermen op de grond en de Notarzt was vrij snel ter plaatse om hem te dwingen om in een banaan plaats te nemen. Simon vond het bovendien leuk om enige foto’s hiervan te nemen. Met de banaan gingen we over de vlakte en daarna ging Wouter met Iddo in de ambulance. Tot overmaat van ramp zette de chauffeur ook nog de sirene aan om een file te vermijden. In het ziekenhuis werden nog enkele rontgenfoto’s genomen, waarbij de verbaasde zuster moest constateren dat Wouter zijn broek verkeerd om aan had. Hierna gingen wij terug naar Braunschweig. Na een heerlijke maaltijd bij de familie Rouwen te hebben gegeten, gingen we ’s avonds naar de megadisco Jolly Joker. We gingen nu met het busje terug naar de ouders van Simon. Arne-Jan vond het onderweg nog erg leuk om obscene gebaren naar een paar Duitsers te maken, wat Simon in het verkeerde keelgat schoot. Dit geschil werd echter al snel bijgelegd (behalve met de Duitsers, die al verdwenen waren). De volgende dag namen we nog een ontbijt en daarna gingen we terug naar Groningen.

Een van de opdrachten die de pisangs alfa, beta en gamma moesten doen, was het organiseren van het dagprogramma van het gala. Om te beginnen moest iedereen zich voor een brunch verzamelen in het Spring's top of the roof restaurant. Volgens een goed despinoziaans gebruik kwam natuurlijk iedereen op verschillende tijdstippen binnen druppelen. In de serre met uitzicht over de Grote Markt konden we genieten van een eenvoudige doch voedzame maaltijd bestaande uit verschillende luxe broodjes en beleg.

Vervolgens zouden we met de bus naar Veendam gaan om ons daar in het subtropisch zwembad te gaan vermaken. Beetje bubbelen, glijbaantje pakken en wat golven meepikken. Nadat er een loopmat over het water was gelegd was de pret helemaal niet meer te overzien. Nadat de laatste personen hun, van tienjarigen, veroverde vlot alleen hadden achtergelaten gingen we op het overdekt terras enige vloeibare consumpties nuttigen. Het eerste goudblonde bier begon te vloeien.

's Avonds diner bij Four Roses. Een lange tafel en prima eten en drank. De eerste gevallen van alcoholvergiftiging waren reeds zichtbaar. Met de bus naar de galalokatie, die ver buiten Groningen was. Eerst op de foto met het dispuut en een met de aanhang, omdat we nu nog enigzins een normaal uiterlijk hadden. Toen bier drinken, dansen en feesten met de band, de DJ en de bar. De temperatuur begon te stijgen en ook tussen dizputen onderling was de sfeer broeierig. Uiteindelijk was het een zeer geslaagde dag tot het moment dat de laatste bus vertrokken was en niet iedereen daar in zat. Samen uit samen thuis zegt men wel maar bepaalde dispuutsgenoten propten zich in de laatste taxi die er was. Uiteindelijk erg gelachen om het feit dat we half dronken in onze galakleding stonden te liften om weer naar Groningen te komen. Om een uur of 10 's ochtends kwamen de laatste leden in Groningen aan, echter de lift die ze hadden gekregen eindigde bij Kardinge, waar net een Houseparty was afgelopen. De uitgereikte whiskey kwam toen ook goed van pas. Het gevoel om in rokkostuum in een bus vol met gabbers te staan is onbeschrijflijk mooi!! Wat een paupers.

Het meest waardeloze Despinozaweekend ooit... Op een stinkend boerenerf tussen koeien en kippen staat een driedelig pak redelijk vreemd. Helaas hadden enkele leden geen andere kledij in hun bagage. Het weer was klote, waardoor de 15 gehuurde fietsen (???? voor maar 9 personen - foutje) nauwelijks werden gebruikt.

Op twee avonden stappen na werden nauwelijks activiteiten ondernomen. Arne scoorde tijdens het voetballen een mooi ruitje van de boerderij en enige leden raakten tijdens het pokeren een fors deel van hun karige studiebeursje kwijt. Een door alcohol en slaapgebrek verdoofde Siebren viel, liggend in zijn slaapzak, uit de tweede verdieping van zijn stapelbed. Nadat hij met zijn hoofd een aantal keren goed hard op de witgetegelde vloer was gestuiterd, bleef hij in een plasje bloed roerloos liggen, niet wakker te krijgen. Op het moment dat besloten was om een arts te roepen, kwam hij bij met de mededeling, dat we van hem af moesten blijven. Zijn stapelbed kwam hij niet meer in, maar één van de onderste bedden was onbezet en Siebren heeft verder een prima nacht gehad. De volgende ochtend geloofde hij het verhaal pas, toen hij de bloedvlekker op zijn kussen zag en hij zijn enigszins gezwollen wenkbrauw betastte.

Over de inhoud van onze ontgroeningsweekenden laten wij uiteraard niets los. Wel kunnen we mededelen, dat we de afgelopen jaren twee pittoreske meren in de provincie Groningen onveilig hebben gemaakt. De leden hebben zich opperbest vermaakt en ook de Pisangs moesten achteraf toegeven, dat het weliswaar zwaar, maar zeer de moeite waard was.

In de laatste augustusweken van '99 en '00 hebben we met Despinoza het 13 meter-yacht MS Lucky Star gehuurd. Het eerste jaar werden Sneek en Langweer bezocht, in 2000 maakten we Grouw en wederom Langweer onveilig.

Willem voelde zich een behoorlijk Don Jonson en wilde in volle vaart langs twee piepkleine zeilbootjes varen. Hij dacht echter, dat bij een boot het roer tegengesteld werkt, met als gevolg dat Schipper Simon op het nippertje een aanvaring kon voorkomen, en de boot dwars in het Prinses Margrietkanaal kwam te liggen. Arne en Siebren, die op de boeg zaten, vonden het prachtig en liepen ook nog eens hard tegen de zeilers te blaten, waarna deze de motor van hun valkje aangooiden en volle vaart een klein slootje instuurden...

In de boerendisco in Grouw waren we behoorlijk prominent aanwezig. Na een avondje heerlijk dansen hebben we in de gloed van prachtig TL-licht het Despinozalied tegen een groep studenten uit Nijmegen in lopen zingen, die we vervolgens nog aan boord hebben uitgenodigd.

's Ochtends werden steevast alle Despinozadromen wreed verstoord door Simon, die de motor keer op keer in alle vroegte aangooide. Als je dan echter 's middags je nest uitkomt en meteen een frisse duik kan nemen in een pittoresk Friesch meertje, verwijnen de wraakgevoelens vrij snel (op een enkele na).

Eén van de laatste pisangopdrachten in 2000 is het organiseren van een bedrijfsbezoek. Op vrijdag 8 september in alle vroegte vertrekken we vanuit Groningen naar Schiphol. Ondanks onverantwoord rijgedrag van enkele Hakkinens en Schumachers komen alle auto's ongedeerd in A'dam aan. Na een inleidend praatje over de KLM van de heer Polfliet mochten een kijkje nehmen bij de IT-afdeling en in het Operations Control Centre. Ook hier mochten we enkele interessante verhalen aanhoren over onder andere crisismanagement in de luchtvaart. Na een prima lunch was het tweede deel van de dag gevuld met de bezichtiging van de hangars. Enkele 'kisten' werden hier gerepareerd en gemoderniseerd. Heel indrukwekkend om te zien, hoe klein je zelf eigenlijk bent.

Op de derde dag van het Alive & Kicking Lustrum was de grote dag. Vier Dames- en vier Herendizputen (en genootschap Funsport) hadden ieder een eigen bar op de lokatie aan de Peizerweg. Despinoza had voor deze gelegenheid de caravan van de familie Brouwer van een mobiele tap, een rookmachine, discolampen en een geel likje verf voorzien. Op het dak zond een TV de mooiste voetbalgoals aller tijden uit en knipperde een drie meter hoog bord "Tis hier fantastisch". De leden hadden zichzelf in charmante, gele, strak om de pens zittende hemden en witte voetbalbroekjes gehesen. De gouden schakelketting kon natuurlijk niet missen.

Cocktails gingen voor f 2,50 als warme broodjes over de toonbank, waarbij de gele heliumballonnen een grote trekpleister waren. Ook de overige dizputen hadden goed hun best gedaan. De benzinebar van Spes, Lloret de Mar van Qualitas en de Rio-bar van Leonesse werden goed bezocht. Ook de dames van Silene met hun sprookjesbar en Erkende Brandweermannen waren overduidelijk aanwezig. Nostradames en Funsport gingen de hoogte in. Funsport op een steiger en de dames met een megasneeuwpop. De Groningse smartlappenformatie DIEP TRIEST maakte de avond meer dan compleet.

De dames van XieXii, een jaarclubje van het Utrechtse UMTC hadden ons uitgenodigd om op 26 oktober 2001 een avondje in de mooie domstad te gaan stappen. Zodoende kwamen tussen 16 en 22 uur Christiaan, Reuder, Rutger, Paul, Siebren, Simon, Bart, Thijs, Willem en Koert in Utrecht aan. Een deel van de groep dropte de spullen bij een niet nader te noemen inwoner van één van de randgemeenten, verorberde nog een pizzaatje en vertrok ook richting binnenstad, alwaar we in een kroeg met Liselotte, Roos, Tetty, Imelda, Josephine en Sarah hadden afgesproken. Reeds na géén biertje vertrokken we alweer naar café de Beurs en korte tijd later gingen we op weg naar de societeit van UMTC. In deze gezellige buurtkroeg op de hoek van een woonwijk waren op dat moment nog 4 tappers aanwezig die de tent bijna dicht gingen gooien… totdat onze "Ouwe lullen" Paul en Siebren de bierpot een dusdanige financiele injectie gaven, dat een fust kon worden besteld. Na de onnodige toespraken, het zingen van liederen en het aanbieden van enkele flesjes Pisang aan de "Kzieikziewatjijnietziet"-dames werd het best een aardig feestje. Het enig aanwezige oud-bestuurslid van UMTC had moeite om zijn exclusieve hoekje van de kroeg te bewaken. Met de laatste litertjes bier werd nog even een vochtigheidsgevecht gehouden en met de ingedronken moed trokken we vervolgens weer richting binnenstad.

Eén of andere discotheek (Get Down?) bleek na enige omzwervingen een passende uitlaatklep voor alle opgekropte energie en tintelende hormonen. De verhogingen op de dansvloer waren goed bezet. Toen dit etablissement in de vroege uurtjes van plan was zijn poorten te sluiten, trok de hele meute naar buiten en zonder problemen langs strategisch geplaatste arrestatiebusje van de politie, de aangrenzende snackbar in. Nouja, in ieder geval de overgrote meerderheid van de meute. De "niet nader te noemen inwoner van één van de randgemeenten", laten we hem El Presidenté noemen, voelde zich ook maar een mens en kon zijn opkomende behoefte niet bedwingen. Voor het oog van de verbaasd toekijkende politieagenten mikte hij een sierlijke boog urine tegen een aangrenzende gevel. Op zich is die opluchting best een boete van 80 Neerlandse Florijntjes waard, dacht ook voorzitter Christiaan, die de enigszins beschonken El Presidenté te hulp schoot. Hij legde de agenten uit dat hij de boete wel even zou betalen en El Presidenté mee naar huis zou nemen. Dit gebaar werd echter niet op prijs gesteld, Chris werd hardhandig verwijderd en dit schoot El Presidenté wederom in het verkeerde keelgat. Tsja, dat moet je bij de "Lik-op-stuk-politie" van Utrecht natuurlijk niet laten blijken. El Presidenté mocht mee naar het bureau voor verhoor. Toen we een klein uurtje later met de groep eens op het bureau gingen informeren, of onze gastheer zich alweer vrij man mocht noemen, werden we teleurgesteld. Hij zou zijn naam niet willen zeggen en aldus kon de politie geen proces-verbaal opmaken. Dat de naam van iedere Nederlandse burger ook in zijn legitimatiebewijs staat, dat El Presidenté bij zich had, snapten de agenten echter niet. Ook van gastvrijheid hadden ze weinig kaas gegeten, want met zachte dwang werd de hele groep weer op straat gezet. Het feit dat 5 mensen van ons die nacht bij El Presidenté moesten overnachten en hij de sleutel had, interesseerde ze evenmin. Na ruim anderhalf uur wachten in de kou voor het politiebureau kwam de agent uiteindelijk met een sleutelbos naar buiten. We vertrokken met een Taxi naar El Presidenté's huis, waar de sleutel niet bleek te passen. Tachtig piek lichter voor de Taxi waren we enige tijd later weer terug op het bureau, waar we de juiste sleutelbos kregen en eindelijk (de Taxichauffeur was zo vriendelijk, het ritje dit keer voor slechts f 25,- te maken) lagen we dan om een uur of 8 in bed. Onze gastheer kwam de volgende ochtend om 12 uur vrolijk aanlopen. Hij had het langste geslapen van ons allemaal en was bovendien nog minder geld kwijt dan wij aan de taxi.

Drie januari 2002 kregen we van onze voormalig extern een toetje; hij had een tripje naar het Europees Parlement geregeld, als bedrijfsbezoek. Aangezien hij erg `into` externe contacten was met een der Nostradames, leek het het leukste om samen met hen te gaan. Natuurlijk gingen we met gepast vervoer naar deze plaats: het dispuutsautootje pufte en zuchtte zonder enige moeite 500 kilometertjes.

Na de stad te hebben onderzocht en de inwendige mens te hebben verzorgd, werd het tijd ons te melden bij de jeugdherberg, alwaar het feestje vrolijk verder ging. Tot diep in de nacht werd er van alles uitgewisseld. De dag erna hebben we, na een rondleiding door heel Brussel van onze beste kaartlezer, uiteindelijk toch het Parlement gevonden. Dit bleek om de hoek te zijn. De Partij van de Arbeid verzorgde voor ons een geweldige lunch, waarna we door het hele Parlement zijn rondgeleid. Na dit uiterst intensief avontuur werd het tijd ons weer naar het hoge noorden te begeven. Ons bezoek en de samenwerking met de Dames bleken een succes.

Het beursspel werd dit jaar georganiseerd door Berend Reuder. In samenwerking met Big Deal, de beleggersvereniging van de BiG, hebben we een beursspel georganiseerd. Tot ons groot genoegen bleken de eerste, tweede en vierde prijs naar Dizkartianen te gaan; hiervan was de eerste prijs voor Rutger, ons eigen wonder.

Superrelaxed grensoverschrijdend bedrijfsbezoek Janssen-Cilag in Tilburg, 2002

In april beleefden we een bedrijfsbezoek in Breda. Dit was door Willibrord geregeld en was nog een opdracht uit de tijd dat hij en zijn jaargang zichzelf nog Pisangs noemden. De avond ervoor verpoosden wij in het huis van Harolds moeder in Breda. `s Morgens vroeg uit de veren, iedereen verzamelen, en naar Breda om eens een kijkje te nemen in de keuken van Janssen-Cilag. Na een hele dag door de grootse farmaceutical te hebben rondgelopen, werd het tijd om van de kookkunsten van Harolds moeder te genieten. Een voor een kwamen we binnengekropen, bedwelmd door de geur van de kip-curry.

's Avonds stappen in Breda, o.a. in de club waar Tiësto begonnen is, en de volgende dag weer vroeg op om naar Groningen af te reizen. Uiteraard met onze dispuutsmobiel, waar het een en ander aan onderdelen miste nadat de voorzitter een 360 had gemaakt en tot stoppen werd gemaand door de vangrails.

Na de vijfde zware avond hadden onze Pisangs een BBQ georganiseerd, voorafgegaan door wat basketbal, om wat te integreren met de leden van Nostradames. Zoals het mannen betaamd stonden zij de gehele avond te bakken en te braden, terwijl de vrouwen kletsten. Helaas waren de dames alweer vertrokken voordat hun takenpakket uitgelegd kon worden, wat bestaat uit de activiteiten die men over het algemeen uitvoert na het eten. Desondanks was het een geslaagde avond.

Het eerste onderdeel van ons Lustrumjaar was een borrel voor de disputen. De borrel blijkt een gezellig onderonsje; er wordt hier en daar argwaan gewekt doordat er niet zoals op elke borrel flauwe grappen worden geuit door jaloerse niet-Despinozianen. Het tegendeel blijkt: er wordt vleiend over ons gesproken. Misschien heeft de brakheid, veroorzaakt door de twee voorafgaande borrels van Qualitas en het toenmalige aspirantdispuut Indira dan toch in ons voordeel gewerkt. Al met al een topavond, helemaal toen bleek dat we zelfs van Ballast een koffertje terugkrijgen, dat al enige tijd vermist werd. Blijkbaar hadden de heren een legitiem excuus nodig om onze eigendommen te retourneren, zonder af te gaan als een gieter. Daarnaast natuurlijk de standaardkado's als boekjes, minikoffertjes, boekjes over bluffen, een fles wijn en een nog uit te pakken cadeau.

Het feest was het een overweldigend succes. Bijna iedereen had zich gepast gekleed, de leden zelf waren de docenten. Bij binnenkomst moest je je melden en werd je doorgestuurd naar de conciërge om een briefje te halen. Die vervolgens wel een verklaring wilde voor het te laat komen. Geen goed excuus was geen Longneck. Maar dat was voor de meeste gasten geen probleem: ofwel ijzersterke smoezen, ofwel genieten van een van de negen fusten die aangeboden werden die avond.

Er was een fietsenkelder, een gymzaal met huppelvakken, overal waren lamme leraren, en in de bovenbar was de kantine en hing een brommer aan het dak. Dit was dan ook weer een goed voorbeeld dat we wel crea-bea kunnen zijn als we echt moeten. DJ Ries Jard, de gymleraar, verzorgde de muziek uit de 90-er jaren. Er kwam laat op de avond ook nog eens een echte lerares controleren of de zaken wel door de beugel konden, en met haar goedkeuring trok ze al haar kleding uit op het podium. Ze was ontzettend lelijk. Daarna werd er een Prom King en Queen uitgekozen; gelukkig bleken de prijzen voor de King binnen het dispuut te vallen. Dit succesverhaal zette zich voort tot diep in de ochtend. Wat een koningsfeest!

Nog een keer een feest met als thema “Schoolfeest” leek ons wat al te gemakkelijk en dus was het thema voor ons feest nu: “Hockeyfeest”. Zoveel mogelijk kraagjes was het idee, zoals kernachtig vervat in de subtitel: “hoeveel kragen kun je dragen?”. Opnieuw veel gratis bier, een schitterende grasmat, een heus goal en bierblaadjes in de vorm van hockeysticks brachten de bezoekers in de goede stemming. Zij hadden zich overigens vrijwel zonder uitzondering netjes aan de dresscode gehouden. Diep in de nacht werden er snacks gebakken en daarna kon er weer worden doorgedronken.

Een rechter van het Internationaal Gerechtshof leidde ons rond tijdens een uniek bedrijfsbezoek in het Vredespaleis in Den Haag. Het gebouw, dat normaal gesproken slechts beperkt toegankelijk is voor publiek, herbergt behalve het Internationale Gerechtshof ook het Permanent Hof van Arbitrage en de Academie voor Internationaal Recht. De voornaamste taak van het Hof, als belangrijkste rechtbank van de Verenigde Naties, is te beslissen over juridische geschillen tussen landen. Een tweede taak vormt het uitbrengen van advies aan internationale organisaties en agentschappen van de Verenigde Naties over voorgelegde rechtsvragen. Het Hof bestaat uit vijftien rechters van verschillende nationaliteit, die elk op voordracht van (groepen van) landen zijn benoemd door de Algemene Vergadering en de Veiligheidsraad van de VN.

De rondleiding in het Vredespaleis vond aan het eind van de middag plaats. In het begin van de middag hadden we een rondleiding gehad door het gebouw van de Tweede Kamer en de Ridderzaal.

’s Avonds aten we bij Wouters ouders en na daar een eerste biertje te hebben gedronken, vertrokken we naar een plaatselijk zeer populair etablissement: de Crazy Pianos.

De drankjes aldaar vielen niet bij iedereen even goed, maar na een geslaagde avond konden wij toch tevreden en met enigszins wankelende gang naar onze Scheveningse slaapplek terugkeren.